Home

Haha ja op de titel ga ik niet al te ver in denk ik. Het komt erop neer dat ik met de Zwitserse Adrian de Tafelberg wilde beklimmen, maar dan niet de ‘toeristische route’. Niet helemaal gelukt: we zijn er dus achter gekomen dat het bord er zeker niet voor niks stond. Wel weer een wandeling van 7 uur, een paar schrammen en een hoop spierpijn rijker.

Vandaag is het zondag, en best aangenaam weer. Vanuit J'Bay ben ik met de Bazbus doorgereden naar Plett, vervolgens 2 nachten in Knysna verbleven en nu zit ik in Hermanus, een stadje dat leeft van toerisme en vooral van 'marinetourism'. Het staat bekend als een walvissenspotplaats (helaas is het nu buiten het seizoen, maar toch heb je dan nog een goede kans om een walvis te zien).

In Jeffrey'sbay heb ik dus niet heel veel meer gedaan dan over het strand lopen (super mooi, en je hebt zowat het hele strand voor je alleen). Wel had ik daar 2 keer een enorm lekker ontbijt: pannenkoeken met fruit en syrop! 
Van J'bay tot Plettenbergbay is het ongeveer 3 uurtjes met de bus. Onderweg kwamen we over de brug van de Highest Bungy in the World! Jeetje wat is dat diep... echt noway dat ik dat ga doen, haha ik kon niet eens de rivier zien die daar onder bleek te lopen! 

Een ruime week en vier hostels verder vond ik het weer eens tijd voor een blog. In Chintsa was het verder helaas erg stil. Het is laagseizoen, dus op zich ook wel logisch, maar ik kon er geen activiteit doen omdat het a) weekend was en b) niemand anders zich had ingeschreven voor een activiteit. Dan is het wel een nadeel om in je eentje te zijn, want voor de meeste activiteiten is er een minimum van 2, 3, of 4 personen (verder hoor je mij niet klagen hoor, in je eentje maak je veel makkelijker contact met anderen: je moet wel. En bovendien hoef ik verder met niemand rekening te houden). Het was overigens wel leuk ’s avonds in de bar, beetje poolen,  beetje dansen, af en toe een shooter en veeel socializen.

(deze weblog heb ik 2 weken geleden geschreven, maar door gebrek aan stroom; internet en tijd heb ik hem nog niet kunnen plaatsen)

Het einde van mijn vrijwilligersprogramma komt eraan. Ik ben er maanden mee bezig geweest en ik zal er nog wel even mee bezig zijn. Zowel de voorbereiding als het werk zelf kosten aardig wat tijd en energie. Maar niet alleen dat heb ik hieraan bijgedragen: ik heb ook donaties mee mogen  nemen. Donaties in de vorm van geld, maar ook proefmonstertjes van  cremetjes en luchtjes, sleutelhangers van dieren en stikkers van dieren. Ik  heb het allemaal op dit project een goed plekje kunnen geven.

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik een weblog geschreven heb, dat kwam onder andere omdat ik: vrijdag geen stroom had, zaterdag tot dinsdag geen tijd, dinsdag tot donderdag totaal geen electriciteit, en gisteren wilde ik eigenlijk mijn weblog plaatsen (ik heb er al 1 geschreven, maar die staat op mijn USB-stick), alleen mag er in deze computer geen USB. Beetje jammer, mijn blog gaat namelijk over hoe ik mijn donatiegeld uiteindelijk besteed heb op het project. Ik hoop deze blog alsnog te kunnen plaatsen, zo snel mogelijk, maar ik blijf nog een paar nachten in dit hostel, dus nog eeeeven geduld.

Maar goed. Ik kan nu wel een nieuw blog schrijven over mijn reis. Jullie zijn vast heel nieuwsgierig, en ik wil graag even mijn verhaal kwijt, ha ha

Net uit Lesotho terug, hier weer in het gewone ritme: de schoolvakantie is voorbij dus er moet weer geleerd worden. Alle schoolgaande kinderen weer naar school, kleinsten naar de daycare en kleuters naar de Grade R. En ik ging, samen met Jessica, met die laatste groep mee. Grade R is een pre-primary, dus het jaar voordat ze naar de basisschool gaan. Ze leren hier al wat beginselen. Aan mij en Jessica de taak ze 1 tot 1,5 uur bezig te houden met een zeer educatief knutselwerkje. Het zijn maar 10 kinderen, maar jeetje wat zijn die druk! En brutaal! We bleven deze les in de klas en hielpen ze met het inkleuren van lichaamsdelen (mond, neus, ed.) en getallen die ze gekregen hadden van de juf.

De afgelopen week was het nog een hele week vakantie voor de kinderen. Des te minder vakantie het is voor de vrijwilligers. Deze week hebben we ze nog leuk bezig kunnen houden: maandag is Ryan, een bekende van het project, langs geweest met een heel groot zeil en flessen afwasmiddel. Het zeil hebben we uitgespreid, afwasmiddel eroverheen gespoten, de waterslang erop en glijden maaarrr!!! Een heuse glijbaan is het geworden en de kinderen (en Ryan) hebben zich reuze vermaakt!

Ook hebben we die dag film gekeken. Jongens en meiden moeten apart, dus om 2 uur hebben de jongens ‘Cars’ gekeken, en de meiden om 4 uur ‘Ariel de zeemeermin’.

Na het afgelopen weekend ben ik een beetje ziek geweest, geen zorgen: niks ernstigs gelukkig en ik voel me nu alweer een stuk beter. Maar deze week heb ik dus een beetje rustig aan gedaan (nog rustiger dan dat we al deden, haha).

Het is hier voor de kinderen 2 weken lang vakantie, we zitten er nu middenin. En hoewel het vakantie is hebben we toch besloten met de vrijwilligers de huiswerkklas door te laten gaan. De kinderen kunnen niks als ze vakantie hebben: ze mogen niet van het terrein af. We hebben hier wel een voetbalveldje en een playground, maar daar ben je natuurlijk al gauw op uitgekeken. Ze, en vooral de ouderen, vervelen zich rot en als vrijwilligers dus de taak ze een beetje bezig te houden.

Heb ik de vorige

Heel snel alweer een berichtje. Het is lekker rustig hier, 5 van de 8 vrijwilligers zijn een weekendje weg, dus we zitten hier nu met zijn drieen. Het is leuk om met zijn allen te zijn, maar zo met weinig is ook wel eens lekker. Dan kun je echt is om je heen kijken en tot je door laten dringen wat je nou eigenlijk aan het doen bent hier. Het lijkt zo’n rustig dorpje hier, want dat is het eigenlijk, een dorpje, Mother of Peace. Een stuk of 20 huisjes met felblauwe daken, midden tussen de suikerrietvelden met een groot hek eromheen en nog geen 100 inwoners. En rustig is het ook, vredig zou je wel kunnen zeggen. Maar toch af en toe moet je het even door laten dringen dat de kinderen hier zitten, met een enkele uitzondering, allemaal met een reden gekomen zijn. En kinderen zijn kinderen, ze blijven spelen, huppelen en lachen, maar als er dan even een momentje niks te doen is of ze trekken zich even terug dan is er zoveel ellende van sommige gezichtjes af te lezen.

Ja deze week ben ik vooral op het project bezig geweest en niet echt uitjes gehad. Dat is ook wel weer eens lekker, zo kon ik me goed op de kinderen concentreren.

’s Maandags was mijn broer jarig (16!), wilde hem eigenlijk al ’s ochtends bellen, alleen het is heel moeilijk in te schatten wanneer iedereen nou werkt/op school zit als je hier in zo’n Afrikaans tempo leeft, haha. Dus dat bellen maar even uitgesteld tot vanmiddag. Ik ben in de ochtend even langs de daycare geweest, een peuterklasje met 8 kindjes. Lekker buiten aan het spelen met speelgoed wat eigenlijk geen speelgoed meer mag heten. De schommeltjes vallen van ellende uit elkaar, en daar zitten ze dan met zijn 6en tegelijk op. Ook de kinderwagentjes zien er niet echt speelbaar uit, maar toch.. met een beetje fantasie....

Afgelopen week was weer een lekker volle week. We zijn dinsdag met alle vrijwilligers naar Sandile’s school. Normaal ga je met 3 vrijwilligers, maar vandaag was een bijzondere dag: ouderdag. Dus de leraren hadden gevraagd of we met veel wilden komen en iets speciaals wilden doen. Iets speciaals doen is heel moeilijk in een klas waar iedereen een ander niveau heeft, en dat niveau over het algemeen erg laag is. Ik geloof dat Margot en Jessica op het idee kwamen om maskers te maken. En wat een succes was dat weer! Wij hebben de poezen en kikkermaskers van te voren uitgeknipt, zij kleurden ze in, en ten slotte nietten we er een rietje achter zodat ze hem voor hun gezicht konden houden.

Het is niet heel lang geleden dat ik een weblog heb geplaatst, maar er is alweer zoooveel gebeurd. We hebben onze eerste uitstapjes al gemaakt en de eerste lessen heb ik al bijgewoond. Mijn twijfel van of ik hier wel goed zit is helemaal weg gelukkig!

Zondag 28 februari. Eindelijk. Ik ging vliegen. En wel naar Zuid-Afrika! Enorm zenuwachtig natuurlijk, maar alles ging redelijk goed. Nog wel even een traantje gelaten toen ik gedag moest zeggen op het vliegveld.. Maar geen van de meiden met wie ik ging kon het droog houden. Met de meiden bedoel ik Lianne, Leonie (mijn medevrijwilligers op het project), Nina, Judith (vrijwilligers op een ander project) en Suzanne (zij loopt een soort stage). Ik was wel enorm opgelucht dat ik met meerdere mensen kon vliegen, en dat we ook gezellig bij elkaar konden zitten. De vlucht naar Londen bood Lianne haar plekje naast het raam aan mij aan (kon ik ook eens zien hoe dat was), super lief; en inderdaad tof om te zien! Het vliegen ging prima (ook heerlijk gegeten), tijdens de langste vlucht van Londen naar Joburg eventjes geslapen, en toen waren we er! Zuid-Afrika! Johannesburg Airport om precies te zijn, een enorm vliegveld, we hadden geen flaaaauw idee waar we heen moesten.

Drie nachten nog te gaan en dan, eindelijk, ga ik naar Afrika! Zuid-Afrika. Voor het eerst buiten Europa, voor het eerst vliegen en… voor het eerst alleen. Ontzettend spannend dus, ik heb inmiddels ook al een aantal ‘paniekaanvalletjes’ gehad van: WTF heb ik gedaan?! En HOE draai ik alles zo snel mogelijk terug.. en weet je wel hoe goed ik dat geld kan gebruiken voor mijn studie (zeker met dat idiote plan over het  afschaffen van de basisbeurs)?!?!